Het kan de vrijdagavondetentjes van ons moetie misschien niet overtreffen, maar het ‘huisje weltevree’-gehalte is hier de laatste weken toch ook behoorlijk de lucht in gevlogen! Ironisch genoeg, was dat nagenoeg het enige dat zicht kreeg van boven de wolken. Een uitspuwende vulkaan – begod- stuurde zijn aswolk deze richting uit, zodat de tandenborstels van mijn bezoek nog een weekje langer in mijn bekertje mochten blijven. Niet van de minste, dat bezoek van mij, want hun avonturen werden zelfs straf genoeg bevonden door Aagje van het VTM-journaal! Ook de zussen van Griet dobberden grààg nog wat langer rond voor een weekje extra strandpret op het balkon, en goed en wel in form besloten we Mallory uit California dan ook maar in huis te halen!
I’m leaving on a jetplane hebben we die week donkergrijs gedraaid en het Oude Houtlei-gevoel kwam weer heel even naar boven. Maar al die pret mocht niet blijven duren want eens de luchtbovenonzekop van zijn rokershoest genezen was, droop iedereen weer gebruind en wel af naar zijn eigen bedje. Geen paniek, niet gevreesd, want wie kwam daar vervolgens in een Fiat Panda aan getsjeesd? Mister and Misses Weltevree themselves! Zij wilden best wel eens weten waar hun dochter de laatste 3 maanden rondflanneerde en dus toonde ik -of misschien beter gezegd mijn Trotter- hen de streek. Otranto, Leuca en Gallipoli passeerden onder andere de revue. Na 4 dagen roekeloos rijgedrag rond Lecce, zetten we onze roadtrip verder richting Matera. Ettelijke restaurantbezoekjes en wijsheden over grappa later, keerden ook zij bruingebakken en voldaan terug.
Al dat wedergekeer doet ook mijn roots kriebelen en mijn trolly is al die korteafstandsreizen meer dan beu. Hij zal dan ook content zijn om te horen dat ik hier -slik- aan mijn laatste weekje Italië begin! Andiamo! (Meer beeldmateriaal volgt)
