Gallipoliefde

Waren mijn ledematen en ik in België gebleven, dan waren er ongetwijfeld al enkele flessen schuimwijn geknald èn gesneuveld. Een zeer heuglijke gebeurtenis zorgde er namelijk 3 jaar geleden voor dat de voorbije 36 maanden gevuld werden met Arneken. Dit ging onder andere gepaard met lachen, gieren, brullen, pret alom. Nu zit ik echter 2000 km verderop en ben ik net om deze reden in een geweldig nostalgische en amoureuze bui beland. Enjoy!

Een boemeltrein bracht ons vandaag naar het eiland van Gallipoli en plots werd het me allemaal zéér duidelijk…

…waarom ik zo van Italië hou:

Ik heb evenwel enkele onweerlegbare aanwijzingen dat de liefde wel eens wederzijds zou kunnen zijn: niet alleen krijgen wij een flinke korting èn extra hapjes bij elk restaurantbezoek; wanneer ik eraan kom, springt het voetgangerslicht ook -als ware het toeval- plots op groen! Ik hou jullie zeker op de hoogte van het vervolg van deze bloeiende romance. Ciao belle!

… op de tak, op de tak, op de tak, …

Als Testaankoop ooit iemand nodig heeft om de werking van de wieltjes van mijn valiezen goed te keuren, dan sta ik alvast op de eerste rij. Inderdaad, jullie kunnen het al raden, we verhuizen alwéér! Aangezien het gebouw waar wij wonen renovatiewerken moet ondergaan, vliegen wij met onze spreekwoordelijke klikken en klakken buiten. We hebben reeds een nieuw appartementje gevonden en eerlijk gezegd ruil ik mijn zicht op l’amfiteatro grààg in voor een appartement met massagebad, zicht op zee en een balkon waar wij met gemak The Queen zouden kunnen ontvangen (met respectievelijk een verrekijker en  een beetje fantasie weliswaar).

Genoeg verrassingen voor één week? Dat had je gedacht! De Rock’nRollparty op dinsdag eindige in mineur omdat enkele overgeparfumeerde machosnottebellen het niet konden laten hun houten knuppels mee te brengen. Wanneer ik aan de andere Erasmussers uitlegde dat ik “a little bit from my milk” was, stelden ze me echter gerust dat dit in Lecce eerder uitzondering dan regel is. Fie-uuw.

Enkele dingen die ik nog niet wist over mijn Zuiderse vrienden? Italianen zijn hier -afgaande op hun gelaatsuitdrukking wanneer ik paars en hijgend voorbij loop- nog niet helemaal bekend met het fenomeen ‘joggen in het park’. Ze eten graag kaas, veel kaas en voegen vooral kaas toe bij alle mogelijke gerechten. Het onderwijs in Italië valt te vergelijken met de geschminckte façade van de plaatselijke dames hier: chaos. En mijn nieuwe favoriete woord? “Bo!” Alla prossima volta!

Oost, West? Lecce best!

Op dinsdagavond raapten we al onze hersencellen bijeen om deel te nemen aan een quiz in de plaatselijke birreria. Aangezien we niet alle vragen even goed begrepen, gooiden we onze Belgische charmes in de strijd en vergeleken we ons antwoord af en toe met dat van onze buren. Desondanks eindigden we laatste, maar volgende keer beter ragazze!

Van woensdag tot vrijdag nam onze flatmate Allessandra ons mee naar haar thuisstad Andria, alwaar we 3 dagen mochten proeven van het leven van een echte Italiaanse familie. Op het menu? Siesta, siesta en nog eens siesta! En heerlijke pasta natuurlijk… Ik vrees dat ik mijn weegschaal even zal negeren want het eten is hier verrukkelijk!

We bezochten het kasteel en de kathedraal in Trani en het snoepmuseum in Andria. We ervaarden het Italiaanse gebrek aan punctualiteit in Barletta en gingen shoppen in Bari. Met een macho uit Napels achter het stuur, beloofde het helaas een angstaanjagende terugrit te worden. Bij 175 jeanetten per uur, hebben we hem echter eens goed zijn vet gegeven waardoor de glorieperiode van mr. Velocity gelukkig snel voorbij was.

Moe maar voldaan zijn we toch blij terug te zijn want zoals het klokje tikt in Lecce, tikt het weliswaar nergens!

Erasmus op z’n kop!

Na een weekje acclimatiseren en installeren, hebben we ons hier al flink genesteld in onze nieuwe hometown. Het was een week vol verbazingwekkende momenten waar nu en dan toch sprake was van enkele opvallende tegenstrijdigheden:

Alsof er een volksverhuizing plaatsgevonden heeft waar wij niets van af wisten, leren wij hier opvallend meer Spanjaarden dan Italianen kennen.

Ook Apfelküchen, Brötchen, Berliner en Kartoffelsalat maken staat hier op het programma… in het hartje van Zuid-Italië, waarom ook niet? ‘Eine kleine Italiener’ meezingen brengt ons pas echt helemaal in de war!

Gekleed en opgemaakt alsof we naar de plaatselijke chiro-/KSA-fuif gingen, waagden Griet en ik ons aan een bezoekje aan de discotheek! Een primeur voor ons allebei en dat konden we helaas niet onder stoelen of banken stoppen. Om door te kunnen gaan als een echte Italiaanse Dancing Queen lag er niet alleen véééél te weinig schminck op onze façade, onze rokjes waren ook bijlange niet kort genoeg!

Gelukkig leren we snel bij en passen we ons grààg aan aan de levensstijl van dit gekke volkje hier! Tot gauw!

Beeldmateriaal

…van de hak op de tak

Van ‘Mageleinstraat 34D’ naar ‘Il Castello, camera due’ naar ‘Il Castello, camera cinque’ naar een gezellig, bruisend en internationaal appartement! Inderdaad, gelukkig heeft mijn valies wieltjes, we hebben eindelijk onze vaste stek gevonden! De komende maanden vertoeven wij vlakbij het Piazza Sant’Oronzo (ons favoriete plein en niet toevallig tevens verblijfplaats van niemand minder dan Sinterklaas) in een kamertje met zicht op l’Amfiteatro. Gooi 2 Spaanse, 2 Italiaanse en 2 Belgische madammen samen e la festa e completa! (ik twijfel echter of dit een correcte Italiaanse zin is maar jullie weten wat ik bedoel)

Alle fanmail is méér dan welkom op het volgende adres:

Domenique Brackeva

Via XXV Luglio, 51

Appartemento scala B, 3. piano

73100 Lecce, Italy

La vita è bella a Lecce

Ciaaaaooo, tutto posto!

Ik ben hier werkelijk zéér goed terechtgekomen! De eerste dag werden we door een macho-taxichauffeur (of wat had je gedacht?) afgezet aan onze B&B. Paolo, de uitbater en tevens onze gekke Italiaanse redder in nood, ontving ons met open armen! We slenterden door onze nieuwe thuishaven en waren onmiddellijk verkocht! Autovrije, pittoreske steegjes en prachtige pleinen in volle zon, wie droomt hier niet van?

Om zo min mogelijk op te vallen tussen de Italiaanse madammen, zetten we onze grote zonnenbril op onze neus, maken we overdreven veel wilde handgebaren en gieten we de cappucino vlot naar binnen! Er staat wel nog serieus wat haar op mijn Italiaans, maar er staat nog méér haar op het Engels van de Italianen hier dus we hoeven ons niet te schamen!

Vanavond plannen we een bezoekje aan de Irish Pub met onze nieuwe Canadese vriend, in de hoop enkele nieuwe mensen te leren kennen. Morgen zit er misschien een uitstapje in naar il Carnevale in Gallipoli, om mijn afwezigheid op Aalst Carnaval een beetje te compenseren. Een carnaval zonder voil jeanetten die de stoep volspaugen, dat zal wel even wennen zijn!

Ik hou jullie op de hoogte!

A più tardi!

De hak van de laars

Buongiorno a tutti!

Binnen enkele dagen is het zover, dan ruilen Griet en ik dit regenachtige driehoekenland in voor de hak van de laars! Zuiderse taferelen zoals zonovergoten pleintjes en heerlijke olijfbomen zullen me de komende 4 maanden omringen. Een stalen vogel brengt me naar de hoofdstad van de provincie Puglia: Lecce. Daar leer je naar verluidt de beste pasta maken en zingen de inwoners nog liedjes voor je. Volare, cantare, … Lecce dat is Italië ten voeten uit! Kortom, ik denk dat ik me helemaal zal kunnen vinden in de denk- en levenswijze van mijn nieuwe vrienden: “il dolce far niente!”

Al mijn interessante èn niet zo interessante avonturen zullen te volgen zijn op deze blog. Veel plezier ermee!