Ostunicisterninomartinafrancaenalberobello zien en sterven.

Zijn thuis is waar zijn Espresso staat en iedereen kent wel de gezegde ‘a Dommel a day, keeps the doctor away’. Daarom kreeg ik de voorbije week hoog bezoek van mijn blonde koning Arneken! Nadat we Lecce ontdekt en heruitgevonden hadden, trokken we erop uit om onze kuier- en slenterkunsten in enkele andere Zuid-Italiaanse steden te demonstreren.

Ostuni verwarmde onze harten met prachtige witte straten en knusse rommelmarkten waar we maar al te graag verdwaalden! Gelukkig was er de immerschreeuwende dorpsgek op de piazza della Libertà die ons met zijn decibels prompt richting ‘La Sparacima’ leidde: “Quando il mangiare bene diventa uno stile di vita!” Amen!

Het gebrek aan warm water, een rammelend Philipschauffageke en een temperamentvolle aanvaring met onze huisbaas deed ons echter al snel onze schup afkuisen richting Cisternino. Dat idee om rond te reizen op een zondag was echter niet ons beste idee in jaren… daardoor zagen wij de binnenkant van menig taxi’s, bussen en treins alvorens we in Martina Franca belandden!

We waren direct verkocht, ware het niet dat de gevoelstemperatuur 10°C lager was dan elders in Zuid-Italië omdat het stadje zich op een berghelling geplaceerd had. Bovendien was het er verboden om te kaarten op café, inderdaad, off we go again dus… naar een stadje dat staat te pronken op de werelferfgoedlijst van de Unesco! Ni mis, niwaar? Alberobello deed ons helemaal smelten voor de vertederende trulli. Wanneer het deuntje ‘ti amo’ niet meer uit ons hoofd te krijgen was en de trolly bijna met onze hand vergroeid leek, keerden we terug naar een nest vol Italianen!

Opmerkzame lezers hebben het al in de mot: tegenwoordig vrolijken we de boel slechts op met 4. Een exit van de Spaanse meiden kwam er doordat onze nieuwe huisbaas al dat Sangria-Tapas-Erasmus-Party-gedoe niet echt goed zag zitten. Tegenwoordig houden ik en de oversized zonnenbril op mijn verbrande neus aldus onze siesta op het terras van:

Viale Della Libertà 65
73100 Lecce, Italy

Toen ik merkte dat Arne zijn Espresso-verslaving wat uit de hand begon te lopen, heb ik hem maar terug op het eerste vliegtuig richting Gent gezet. Er werd echter niet getreurd want binnen een dikke week zal ik mijn pantoffels terug voor even in het koude Brrrrelgië parkeren. Tot dan vul ik mijn dagen met Italiaanse les, pedagogische wijsheden en de doordeweekese activiteiten van een Italiaanse schoolmistess: niente! Arrividerci!

Muliticultifiasco-week

Gedaan met siesta 24/24 en de dagen van ‘weekendgevoel doorheen de week’ zijn ook voorbij! Voortaan zullen de wiskunde- en muzieklessen in de “Scuola Dante Aleghieri” de aanwezigheid krijgen van een zeer leergierig Belgisch schoolmistessken. Wij kruipen ook met veel plezier nog eens zelf achter de banken om onze kennis over de ‘pedagogia generale’ bij te schaven en onze Italiaanse talenknobbel te vergroten.

Ik kan mijn observatieverslagen over het Italiaanse klasmanagement echter met één woord samenvatten: fiasco! Al wie na die verkondigingen over mijn liefde voor Italië gevreesd -of gehoopt- had dat ik hier wel eens zou willen blijven, mag op beide oren slapen. Full-time het roekeloze gedrag van ontspoorde, Italiaanse pubers bijwonen en lesgeven in een lokaal waar de decibelmeter nooit lager dan 110 aanwijst? Nee bedankt! Geef mij maar gedisciplineerde leerlingen die tenminste op hun stoel blijven zitten, de juf niet uitschelden voor het vuil van de straat en hun hand in de lucht stoppen telkens ze iets willen vragen.

Samen met de graden Celcius en het aantal zonuren, stijgt ook het multicultureel gehalte hier in Lecce! Japan, California, Duitsland, Letland, Jordanië, Portugal en Spanje stuurden allemaal hun afgevaardigden naar dit stukje van de laars. Hoezeer de Letse soep en de kartoffelsalat me ook gesmaakt hebben, geef mij maar la cucina Italiana! Mijn flatgenote Chiara leert mij dan ook met grote trots de lekkerste pastageheimen en zoetste nagerechten kennen.

De afscheidsparty is reeds gegeven en mijn valies staat ook al klaar om haar diensten nogmaals te bewijzen, vanaf volgend weekend zullen wij namelijk onze kookkunsten in een andere keuken moeten demonstreren. Mijn nieuwe adres volgt, van zodra ik het zelf weet! We smeden alvast wilde plannen om alsnog van de rooftop te kunnen komen genieten, jullie begrijpen ongetwijfeld waarom… Ciao!