I’m leaving on a jetplane hebben we die week donkergrijs gedraaid en het Oude Houtlei-gevoel kwam weer heel even naar boven. Maar al die pret mocht niet blijven duren want eens de luchtbovenonzekop van zijn rokershoest genezen was, droop iedereen weer gebruind en wel af naar zijn eigen bedje. Geen paniek, niet gevreesd, want wie kwam daar vervolgens in een Fiat Panda aan getsjeesd? Mister and Misses Weltevree themselves! Zij wilden best wel eens weten waar hun dochter de laatste 3 maanden rondflanneerde en dus toonde ik -of misschien beter gezegd mijn Trotter- hen de streek. Otranto, Leuca en Gallipoli passeerden onder andere de revue. Na 4 dagen roekeloos rijgedrag rond Lecce, zetten we onze roadtrip verder richting Matera. Ettelijke restaurantbezoekjes en wijsheden over grappa later, keerden ook zij bruingebakken en voldaan terug.  

Al dat wedergekeer doet ook mijn roots kriebelen en mijn trolly is al die korteafstandsreizen meer dan beu. Hij zal dan ook content zijn om te horen dat ik hier -slik- aan mijn laatste weekje Italië begin! Andiamo! (Meer beeldmateriaal volgt)

Iedereen wist dat het er zat aan te komen en -naast spaghetti deftig op mijn vork kunnen draaien- is dit één van mijn grootste ambities hier: ik moest en zou Zuid-Italië vanop een Vespa gezien hebben. Maar wat klinkt hemelser dan twee dagen op een typisch Italiaanse scooter langs de kust van Puglia scheuren? Inderdaad, twee dagen op een typisch Italiaanse scooter langs de kust van Puglia scheuren met 3 knotsgekke maten erbij! De foto’s spreken ongetwijfeld voor zich, maar ik kan jullie verzekeren dat het een reisje was vol aperitieven, lachen, gieren, brullen en onverzadigbaar genieten… Halleluja!

Ostuni verwarmde onze harten met prachtige witte straten en knusse rommelmarkten waar we maar al te graag verdwaalden! Gelukkig was er de immerschreeuwende dorpsgek op de piazza della Libertà die ons met zijn decibels prompt richting ‘La Sparacima’ leidde: “Quando il mangiare bene diventa uno stile di vita!” Amen!

Het gebrek aan warm water, een rammelend Philipschauffageke en een temperamentvolle aanvaring met onze huisbaas deed ons echter al snel onze schup afkuisen richting Cisternino. Dat idee om rond te reizen op een zondag was echter niet ons beste idee in jaren… daardoor zagen wij de binnenkant van menig taxi’s, bussen en treins alvorens we in Martina Franca belandden!

We waren direct verkocht, ware het niet dat de gevoelstemperatuur 10°C lager was dan elders in Zuid-Italië omdat het stadje zich op een berghelling geplaceerd had. Bovendien was het er verboden om te kaarten op café, inderdaad, off we go again dus… naar een stadje dat staat te pronken op de werelferfgoedlijst van de Unesco! Ni mis, niwaar? Alberobello deed ons helemaal smelten voor de vertederende trulli. Wanneer het deuntje ‘ti amo’ niet meer uit ons hoofd te krijgen was en de trolly bijna met onze hand vergroeid leek, keerden we terug naar een nest vol Italianen!

Opmerkzame lezers hebben het al in de mot: tegenwoordig vrolijken we de boel slechts op met 4. Een exit van de Spaanse meiden kwam er doordat onze nieuwe huisbaas al dat Sangria-Tapas-Erasmus-Party-gedoe niet echt goed zag zitten. Tegenwoordig houden ik en de oversized zonnenbril op mijn verbrande neus aldus onze siesta op het terras van:

Toen ik merkte dat Arne zijn Espresso-verslaving wat uit de hand begon te lopen, heb ik hem maar terug op het eerste vliegtuig richting Gent gezet. Er werd echter niet getreurd want binnen een dikke week zal ik mijn pantoffels terug voor even in het koude Brrrrelgië parkeren. Tot dan vul ik mijn dagen met Italiaanse les, pedagogische wijsheden en de doordeweekese activiteiten van een Italiaanse schoolmistess: niente! Arrividerci!

Ik kan mijn observatieverslagen over het Italiaanse klasmanagement echter met één woord samenvatten: fiasco! Al wie na die verkondigingen over mijn liefde voor Italië gevreesd -of gehoopt- had dat ik hier wel eens zou willen blijven, mag op beide oren slapen. Full-time het roekeloze gedrag van ontspoorde, Italiaanse pubers bijwonen en lesgeven in een lokaal waar de decibelmeter nooit lager dan 110 aanwijst? Nee bedankt! Geef mij maar gedisciplineerde leerlingen die tenminste op hun stoel blijven zitten, de juf niet uitschelden voor het vuil van de straat en hun hand in de lucht stoppen telkens ze iets willen vragen.

Samen met de graden Celcius en het aantal zonuren, stijgt ook het multicultureel gehalte hier in Lecce! Japan, California, Duitsland, Letland, Jordanië, Portugal en Spanje stuurden allemaal hun afgevaardigden naar dit stukje van de laars. Hoezeer de Letse soep en de kartoffelsalat me ook gesmaakt hebben, geef mij maar la cucina Italiana! Mijn flatgenote Chiara leert mij dan ook met grote trots de lekkerste pastageheimen en zoetste nagerechten kennen.

De afscheidsparty is reeds gegeven en mijn valies staat ook al klaar om haar diensten nogmaals te bewijzen, vanaf volgend weekend zullen wij namelijk onze kookkunsten in een andere keuken moeten demonstreren. Mijn nieuwe adres volgt, van zodra ik het zelf weet! We smeden alvast wilde plannen om alsnog van de rooftop te kunnen komen genieten, jullie begrijpen ongetwijfeld waarom… Ciao!

Een boemeltrein bracht ons vandaag naar het eiland van Gallipoli en plots werd het me allemaal zéér duidelijk…

…waarom ik zo van Italië hou:

Ik heb evenwel enkele onweerlegbare aanwijzingen dat de liefde wel eens wederzijds zou kunnen zijn: niet alleen krijgen wij een flinke korting èn extra hapjes bij elk restaurantbezoek; wanneer ik eraan kom, springt het voetgangerslicht ook -als ware het toeval- plots op groen! Ik hou jullie zeker op de hoogte van het vervolg van deze bloeiende romance. Ciao belle!

Genoeg verrassingen voor één week? Dat had je gedacht! De Rock’nRollparty op dinsdag eindige in mineur omdat enkele overgeparfumeerde machosnottebellen het niet konden laten hun houten knuppels mee te brengen. Wanneer ik aan de andere Erasmussers uitlegde dat ik “a little bit from my milk” was, stelden ze me echter gerust dat dit in Lecce eerder uitzondering dan regel is. Fie-uuw.

Enkele dingen die ik nog niet wist over mijn Zuiderse vrienden? Italianen zijn hier -afgaande op hun gelaatsuitdrukking wanneer ik paars en hijgend voorbij loop- nog niet helemaal bekend met het fenomeen ‘joggen in het park’. Ze eten graag kaas, veel kaas en voegen vooral kaas toe bij alle mogelijke gerechten. Het onderwijs in Italië valt te vergelijken met de geschminckte façade van de plaatselijke dames hier: chaos. En mijn nieuwe favoriete woord? “Bo!” Alla prossima volta!

Van woensdag tot vrijdag nam onze flatmate Allessandra ons mee naar haar thuisstad Andria, alwaar we 3 dagen mochten proeven van het leven van een echte Italiaanse familie. Op het menu? Siesta, siesta en nog eens siesta! En heerlijke pasta natuurlijk… Ik vrees dat ik mijn weegschaal even zal negeren want het eten is hier verrukkelijk!

We bezochten het kasteel en de kathedraal in Trani en het snoepmuseum in Andria. We ervaarden het Italiaanse gebrek aan punctualiteit in Barletta en gingen shoppen in Bari. Met een macho uit Napels achter het stuur, beloofde het helaas een angstaanjagende terugrit te worden. Bij 175 jeanetten per uur, hebben we hem echter eens goed zijn vet gegeven waardoor de glorieperiode van mr. Velocity gelukkig snel voorbij was.

Moe maar voldaan zijn we toch blij terug te zijn want zoals het klokje tikt in Lecce, tikt het weliswaar nergens!

Alsof er een volksverhuizing plaatsgevonden heeft waar wij niets van af wisten, leren wij hier opvallend meer Spanjaarden dan Italianen kennen.

Ook Apfelküchen, Brötchen, Berliner en Kartoffelsalat maken staat hier op het programma… in het hartje van Zuid-Italië, waarom ook niet? ‘Eine kleine Italiener’ meezingen brengt ons pas echt helemaal in de war!

Gekleed en opgemaakt alsof we naar de plaatselijke chiro-/KSA-fuif gingen, waagden Griet en ik ons aan een bezoekje aan de discotheek! Een primeur voor ons allebei en dat konden we helaas niet onder stoelen of banken stoppen. Om door te kunnen gaan als een echte Italiaanse Dancing Queen lag er niet alleen véééél te weinig schminck op onze façade, onze rokjes waren ook bijlange niet kort genoeg!

Gelukkig leren we snel bij en passen we ons grààg aan aan de levensstijl van dit gekke volkje hier! Tot gauw!

Alle fanmail is méér dan welkom op het volgende adres: